Ik ben vanavond samen met mijn man naar de film: Whiplash geweest. De film gaat over een jonge conservatorium-student die er alles, maar dan ook letterlijk ALLES voor over heeft om een grote naam te worden in de jazzwereld. Hij gaat er zo ver in om een steengoede drummer te worden dat hij in zichzelf een beetje kwijtraakt onderweg. Hij maakt het uit met zijn vriendin, houdt zijn vader op afstand, heeft geen vrienden en laat zich tiranniseren door zijn docent. Hij wordt geschorst van zijn opleiding nadat hij een auto-ongeluk heeft gehad en toch  gaat hij het podium op om te spelen.

Hij moest.
Voor zijn gevoel had hij geen keus.
Trillend en bloedend zat hij achter zijn drumstel.
Zijn focus is een obsessie geworden en hij MOEST spelen.
Totdat hij letterlijk niet meer kan. Totdat het moment komt dat hij fysiek niet meer in staat is om zijn drumstokje vast te houden.
Zijn docent ontslaat hem direct uit de band. De docent drijft zijn leerlingen tot het uiterste om meer, meer en meer te doen. Beter te worden dan iedereen.
Het is de jongen te veel geworden en het drumstel verdwijnt in de kast. Op aanraden van zijn vader en een van de advocaten van een leerling die ook bezweken is onder de druk van de docent, dient hij een klacht in.
De jongen had zijn klacht anoniem ingediend en hem was beloofd dat de docent er niet achter zou komen dat hij de oorzaak was van het ontslag van de docent.

De jongen gaat achter een bar werken en probeert een: “gewoon” leven op te pakken.
Dit greep me heel erg aan. Is het mogelijk om je passie zo maar in de kast te zetten? Vroeg ik me af. Kan je ooit gelukkig worden als je je enige droom opzij schuift?

Ik kreeg niet heel lang om daar over na te denken, want de film ging natuurlijk gewoon verder.
De jongen stond op het punt op zich aan te melden voor een andere opleiding toen hij langs een jazz café kwam waar zijn (ex)docent een gastoptreden verzorgde.
De jongen ging naar binnen en bekeek het optreden van zijn docent. Toen de docent klaar was met spelen zag hij de jongen. De jongen wilde weglopen, maar hij kwam niet door de menigte heen.
De jongen voelde de hand van zijn docent op zijn schouder. Ze begroeten elkaar en in het volgende shot zaten ze aan een tafeltje.
De docent vertelt over zijn ontslag. Hij vertelt dat hij geen spijt had van zijn gedrag. Hij had een missie, zo vertelde hij. Hij had een missie om het allerbeste uit zijn leerlingen te halen. Dat deed hij door ze tot het uiterste te drijven. Door ze verder te laten rijken dan ze zelf ooit voor mogelijk konden houden. Hij zou het zo weer doen, zo vertelde hij. Niemand is ooit groot geworden door “goed genoeg.”

Het leek of de jongen en de docent een stap dichter naar elkaar toe waren gekomen en alsof de docent “zachter” was geworden. Hij nodigde de jongen zelfs uit voor een optreden een paar dagen later. Hij dirigeerde een band op een festival en ze zouden nummers spelen die ze ook op school hadden geleerd. Hij vroeg de jongen om er over na te denken om mee te doen.

13570789_s

Het drumstel kwam weer uit de kast en de jongen neemt zijn plek op het podium achter zijn drumstel weer in.
Vlak voordat het optreden begint en het orkest klaar is om te gaan spelen komt de docent naar de jongen toe.

“Ik wist wel dat jij het was.” zegt hij tegen de jongen.
Hem uitnodigen voor dit optreden was zijn wraak. Ze begonnen namelijk met een nummer dat de jongen niet kent. Hij probeert wat te spelen, maar de overige bandleden sturen hem boze blikken. Hij kent het nummer immers niet. “Wat doe je nu?” hoort hij.
Het publiek snapt het niet en het applaus is lauw. Hij heeft het verpest.
De jongen is vernedert tot het bot en rent na de laatste noot het podium af.
Zijn vader staat klaar voor hem om hem op te vangen. “Kom, dan gaan we naar huis.” zegt hij troostend.
Ik merkte dat dit me diep raakte.
Ik hoor mezelf denken: niet opgeven, niet opgeven, niet opgeven. Geef niet op! Laat je droom niet verpesten door hem, door wie dan ook! Laat je passie en je talent niet afpakken. Nooit!

De jongen draait zich om en gaat terug naar het podium.
Hij neemt weer plaats achter zijn drumstel. Wat zal hij gaan doen? Laat hij zijn leven afhangen van zijn docent of neemt hij zijn leven in eigen hand?

Hij kiest voor het laatste!
Terwijl zijn docent nog aan het praten is tegen het publiek begint de jongen met drummen. Hij speelt het intro van een nummer dat op de speellijst stond. Hij roept tegen zijn mede-orkestleden dat hij het intro geeft. Het orkest speelt mee. De jongen heeft de leiding overgenomen.
De docent is in de war. Hij is zijn macht kwijt. Hij sist tegen de jongen dat hij hem terug zal pakken.
Wat er dan gebeurt is zowel verwarrend als intrigerend tegelijkertijd. De jongen verliest zichzelf in zijn drumspel. Alles wat zich al die maanden in hem heeft opgehoopt komt tot uiting in die paar minuten. Hij geeft de show van zijn leven. Maar hij doet het niet om te imponeren, omdat zijn ego het hem zegt of om wraak te nemen, maar omdat hij niet anders kan.
Zijn handen doen het werk. De drive die hij voelt om te spelen neemt het over.
Is hij gek en de weg kwijt? Of is hij geniaal?
De docent is gefascineerd door het spel van de jongen. Hij gaat ook op in zijn bevlogenheid en de muziek die eindelijk uit hem moet. Hij dirigeert de jongen. Als allerlaatste: een blik van verstandhouding, een blik van respect en wederzijds begrip tussen de jongen en zijn docent.
En dan het hele orkest dat weer aansluit op aanwijzing van de docent.
Een prachtig einde en een film die een diepe, diepe indruk op me heeft gemaakt.

Ik bleef nadenken over de vraag: hoe ver ga je om je dromen waar te maken?
Vraag jij jezelf wel eens af hoe ver jij gaat om je dromen waar te maken?

Ik herken het: het verlangen om iets geel graag te willen en de drive om door te gaan, no matter what. Anders kom je er niet toch?
Ik zeg niet dat het je leven moet kosten, zoals bij de jongen het geval was. Maar een ding is zeker: als je opgeeft, als je je laat ontmoedigen, als je je macht uit handen geeft, dan kom je er niet. Dan kan je al je dromen in de kast zetten en ze daar voor altijd laten staan.
Want er gaan altijd mensen langs komen die jou proberen te dirigeren. Maar het is aan jou om de juiste beslissingen te maken.
Het is aan jou om je eigen pad uit te stippelen.
De jongen wist niets af van bewuste creatie, anders had hij op een vreugdevolle manier zijn dromen waargemaakt. Maar wat de jongen wel had was focus en visie en dat zijn kwaliteiten die onontbeerlijk zijn als je de drive voelt om te creëren. WAT dat dan ook is.
Bij de jongen was het muziek, bij mij is het schrijven en leren over bewuste creatie, bij jou is het vast weer wat anders.

En die focus en die visie moet je vasthouden, wat voor uitdagingen je ook tegen komt. Want als je focus houdt, dwars door alle uitdagingen heen, dan word je sterker dan je ooit zelf kon denken. Dan draagt het bij aan de kracht die al in je zit!
Daar had de docent dan weer gelijk in, ook al sta ik niet achter zijn methoden.
Ik geloof dat de drive en de push die je kan voelen om echt je passie en je missie te leven uit JEZELF kan komen. Het is de kunst om ZELF gehoor te geven aan dat diepe, intense verlangen om te creëren en om je dromen te realiseren.
Niet achterover zitten, niet wachten op HET moment of op DE kans, maar je eigen leven in handen nemen en er iets geweldigs van maken!
Neem geen genoegen met iets minder dan datgene wat je ECHT gelukkig maakt.
Waarom zou je?
We creëren ons eigen leven. Als omstandigheden in je leven niet passen bij wie je ECHT bent, dan ben je gewoon nog niet goed genoeg afgestemd. En dan stem je opnieuw af. Dan creëer je opnieuw visie en focus. Dan schrijf je een nieuw verhaal voor jezelf. Dan ga je leren om jezelf en jouw leven in een ander licht te gaan zien.
Je rent niet van het podium af. En als je dat doet, dan ga je daarna terug. En dan doe je wat je kan om jouw leven weer in eigen hand te nemen!

Dat was het gevoel dat deze prachtige en indrukwekkende film bij mij achterliet en wat ik heel erg graag met jou wilde delen.

In de PassiePreneurs reiken ik en Monica Job jou alle mogelijke handvatten die je nodig hebt om jouw passie te gaan leven en door jezelf te zijn jouw onderneming neer te zetten.
We nodigen je met heel ons hart uit om lid te worden. Dat ga we waarschijnlijk (bijna) iedere keer doen als ik je een e-mail stuur. Want net als je jonge drummer uit de film voel ik de drive om dit programma uit te bouwen tot iets geweldigs!

Op DEZE PAGINA kun je lezen wat je allemaal kan vinden in PassiePreneurs en wat dit krachtige membership programma voor verschil kan maken, als jij net als ik dromen heb die je waar wil maken en visie, focus en vertrouwen wil creëren.