Als anderen over ons oordelen, of hun diepste overtuigingen boven die van ons stellen, voelen we ons aangetast in wat we als onze meest wezenlijke identiteit ervaren.
We identificeren ons met ons uiterlijk, met ons geloof, met onze religie, met onze sociale klasse, met ons werk en met de meest belangrijke overtuigingen die we hebben.
En als er iemand langskomt die tegen je zegt: “Jij gelooft dat, maar ik geloof iets heel anders en dit werkt heel goed.” dan kan het gebeuren dat je je aangetast voelt in wie je wezenlijk bent.
De angst daarachter is dat anderen je gaan overhalen om je overtuigingen te veranderen.
De angst is dat je veroordeelt wordt om de overtuigingen die je hebt.
Het vraagt zo ontzettend veel van je om dat totaal links te laten liggen.

Tree Dreamscape

Dat merkte ik zelf afgelopen weekend. Ik was wat onderzoek aan het doen op het internet en kwam uit bij een artikel waarin quotes stonden beschreven van beroemde mensen die niet in God geloven.
Ik kon me niet eens herinneren dat er een bewuste gedachte was, maar ik voelde zeker dat er een vlaag van negatieve emotie door me heen trok.
Ik was me er direct bewust van dat ik deze negatieve emotie voelde omdat ik me aangetast voelde in mijn “recht” om in God te geloven.
Ik zie mezelf niet als iemand die makkelijk anderen veroordeelt. Ik zie mezelf juist als iemand die open staat voor anderen, wat voor geloof, religie of huidskleur iemand ook heeft.
En toch ervaarde ik een bedreiging.

Wat is dat toch met ons mensen?

We houden mensen die wezenlijk anders zijn dan wij zelf zijn op afstand omdat we bang zijn om gekwetst te worden. We zijn bang om beoordeeld te worden en scheppen daarom een grote afstand tussen henzelf en wij.
ALS ze dan oordelen, kwetsen en afgeven op alles wat belangrijk voor ons is en alles wat wij geloven te zijn dan doet het wat minder pijn. Althans, dat denken we. Want de pijn wordt niet gecreeerd op het moment dat de ander uithaalt. De pijn wordt gecreeerd op het moment dat we anderen op afstand houden.
Het is de verdeeldheid die we voelen die pijn doet, omdat we diep van binnen verlangen naar eenheid. Ik was me vanochtend direct bewust van mijn vooroordeel. Maar hoe vaak zijn we ons nu werkelijk bewust van onze vooroordelen?

Wat maakt ons beter dan een ander? Maakt onze religie, onze huidskleur of ons geloof dat we beter zijn dan een ander?
Of maakt het ons een beter mens als we minder zonden hebben? Als we vaker de dingen doen die in ONZE ogen juist zijn?
Nee, natuurlijk niet. Dat weten we allemaal.
We zijn allemaal mens. Op spiritueel niveau zijn we allemaal gelijk. We zijn allemaal energetische wezens die bestaan uit bewustzijn en samen deze wereld creëren. Ook al zijn we allemaal anders, we komen allemaal voort uit dezelfde bron. En het is makkelijk om deze gelijkenis en eenheid te voelen als het gaat om mensen die hetzelfde zijn als wij. Maar het wordt steeds meer en meer een uitdaging als het gaat om mensen die anders zijn dan wijzelf.

Overbrugging naar elkaar begint met acceptatie. Zonder deze acceptatie zal er nooit een betere wereld komen. Zonder acceptatie zal er nooit vrede komen. Na acceptatie volgt liefde, begrip, vertrouwen en elkaar de ruimte geven om anders te mogen zijn.
Het is nu meer belangrijk dan ooit dat we leren dat we haat niet met haat kunnen bestrijden.
We kunnen haat bestrijden met acceptatie. We kunnen haat bestrijden met tolerantie, met communicatie en met positieve affirmaties of gebed.
We kunnen de krachtige emoties van haat neutraliseren met liefde en acceptatie.
We kunnen affirmeren dat een persoon zijn weg mag vinden in het leven. Dat iemand zijn haat achter zich mag laten en het vertrouwen in zichzelf en in anderen terug mag vinden.
En we kunnen affirmeren dat als wij daar een bijdrage aan kunnen leveren op een liefdevolle manier, dat we daar voor open staan. Dat een kracht die groter is dan wijzelf ons mag “gebruiken” als geleider voor liefde en acceptatie.

In het grote geheel van de creatie dat we leven noemen worden er geen fouten gemaakt. Dit is een van de belangrijkste maar ook een van de moeilijkste dingen om te beseffen. Want pas als we dit beseffen kunnen we zeggen: we zijn allemaal verantwoordelijk voor alles dat er in ons leven gebeurt. Het leven is een spiegel van alles wat we zijn. Niets gebeurt buiten onszelf.
We ervaren de wereld IN onszelf.
Als we wat willen veranderen in de wereld, kunnen we de verantwoordelijkheid nooit buiten onszelf leggen. Want pas als we complete verantwoordelijkheid nemen voor alles wat we in ONS leven ervaren, maken we onszelf machtig genoeg om iets te veranderen.

“Have you noticed that whenever there is a problem, you are there?” – Dr. Hew Len.

Wat we waarnemen in ons leven, ligt niet buiten ons. Het is deel van onze realiteit omdat we het waarnemen.

Laten we dus terug gaan naar Liefde. En laten we daarbij liefde, acceptatie, openheid maar vooral een sterk vertrouwen in onszelf, elkaar en het leven gebruiken als leidraad. Als we ons allemaal een beetje meer bewust worden van de onmetelijke kracht die we hebben om door middel van onze emotie en onze woorden een bijdrage te kunnen leveren aan liefde, dan zal er meer liefde in ons leven komen dan we ooit voor mogelijk konden houden.